ลิ้นจี่ สัญลักษณ์แห่งความมงคลในวัฒนธรรมจีน

ลิ้นจี่ มีถิ่นกำเนิดทางตอนใต้ของจีน เช่น มณฑลกวางตุ้งและฟู่เจี้ยน บันทึกทางประวัติศาสตร์เริ่มกล่าวถึงลิ้นจี่ตั้งแต่สมัย ราชวงศ์ฮั่น โดยจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ทรงโปรดปรานลิ้นจี่มากถึงขั้นสั่งให้ย้ายต้นลิ้นจี่จากทางใต้มาปลูกในพระราชวัง ณ เมืองฉางอาน ลิ้นจี่ พันธุ์สนมยิ้ม โศกนาฎกรรมความรักของหยางกุ้ยเฟย เรื่องราวที่ทำให้ลิ้นจี่โด่งดังที่สุดในประวัติศาสตร์จีนเกิดขึ้นในสมัย ราชวงศ์ถัง กับตำนานความรักของ จักรพรรดิถังเสวียนจง และ หยางกุ้ยเฟย หยางกุ้ยเฟยชื่นชอบการรับประทานลิ้นจี่สดเป็นอย่างมาก แต่เนื่องจากลิ้นจี่เป็นผลไม้ที่เน่าเสียง่าย หากเด็ดจากต้นเกิน 3 วัน กลิ่นและรสชาติจะเปลี่ยนไป จักรพรรดิถังเสวียนจงจึงสั่งจัดตั้ง “ม้าเร็วขนส่ง” ควบม้าผลัดเปลี่ยนเวรตลอดวันตลอดคืนจากตอนใต้ ข้ามภูเขาสูงนับพันกิโลเมตรเพื่อนำลิ้นจี่สดมาส่งให้ถึงมือหยางกุ้ยเฟยภายในเวลาไม่กี่วัน การขนส่งลิ้นจี่ในยุคนั้นใช้ทรัพยากรและแรงงานมหาศาล จนกลายเป็นบทเรียนสะท้อนถึงความฟุ่มเฟือยของราชสำนักในยุคนั้น …

ลิ้นจี่ สัญลักษณ์แห่งความมงคลในวัฒนธรรมจีน Read More

ปาต้าจินกัง 八大金刚 แปดจตุโลกบาล

ปาต้าจินกัง 八大金刚 มหาเทพผู้ถือวัชระ 8 พระองค์ (Eight Great Vajra-wielding Gods) ธรรมบาลผู้คุ้มครอง พิทักษ์รักษาพระพุทธศาสนาและคัมภีร์

ปาต้าจินกัง 八大金刚 แปดจตุโลกบาล Read More

บทกวีสองบทว่าด้วยการกินลิ้นจี่ 食荔支二首โดยซูตงโพ หรือ ซูซื่อ

บทกวีสองบทว่าด้วยการกินลิ้นจี่ 食荔支二首 คือ บทกวีสี่บรรทัดเจ็ดอักษรชุดหนึ่งที่เขียนโดย ซู่ซือ นักปราชญ์แห่ง ราชวงศ์ซ่งเหนือ ซูซื่อเขียนขั้นในปีที่สามแห่งรัชสมัยเส้าเซิง (ค.ศ. 1096) บทกวีใช้ฤดูใบไม้ผลิทั้งสี่ฤดูในภูเขาหลัวฟู่เป็นฉากหลังเพื่อพรรณนาถึง ความอุดมสมบูรณ์ของ ลิ้นจี่ลูกพลับและผลผลิตอื่นๆ และแสดงถึงการปรับตัวและการเปิดใจรับ ชีวิต ในหลิงหนาน ซูซื่อ แต่งบทกวีนี้ในตอนที่เขาถูกเนรเทศให้ไปรับราชการที่เมืองฮุ่ยโจว ทางตอนใต้ของจีน แม้ชีวิตจะยากลำบากและอยู่ไกลบ้านเกิด แต่เขากลับมองโลกในแง่ดีและชื่นชมความอุดมสมบูรณ์ของอาหารการกินในท้องถิ่น โดยเฉพาะ ลิ้นจี่ ที่หวานอร่อย จนทำให้เขาลืมความทุกข์ใจจากการถูกเนรเทศไปเสียสิ้น บทกวีสองบทเกี่ยวกับการกินลิ้นจี่ ศาลาตะวันออกของนายกเทศมนตรีเมืองหุยโจวมีศาลเจ้าของอดีตอัครมหาเสนาบดีเฉินเหวินฮุยตั้งอยู่ ใต้ศาลามีต้นลิ้นจี่ที่อัครมหาเสนาบดีปลูกไว้ ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า “ต้นไม้ของแม่ทัพ” …

บทกวีสองบทว่าด้วยการกินลิ้นจี่ 食荔支二首โดยซูตงโพ หรือ ซูซื่อ Read More