บทกลอน วันเทศกาลฉงหยาง วันที่ 9 เดือน 9 คิดถึงพี่น้องทางบ้าน《九月九日忆山东兄弟》โดยหวังเหวย 王维
หวังเหวย 王维 กวีในสมัยราชวงศ์ถัง ได้เขียนกลอนเกี่ยวกับเทศกาลฉงหยาง ไว้ว่า
วันที่ 9 เดือน 9 คิดถึงพี่น้องทางบ้าน《九月九日忆山东兄弟》โดยหวังเหวย 王维
独在异乡为异客，每逢佳节倍思亲。
遥知兄弟登高处，遍插茱萸少一人 。
เป็นแขกอยู่ต่างถิ่นแต่เพียงผู้เดียว
ทุกครั้งยามถึงเทศกาลยิ่งคิดถึงบ้าน
ทราบจากแดนไกลว่าพี่น้องไปปีนยอดเขาสูง
ยามปักจูอวี๋ พบว่าขาดข้าไปหนึ่งคน
ที่มา บทกลอนนี้ หวังเหวย เขียนเพื่อบรรยายถึง ความคิดถึงคนทางบ้านในช่วงเทศกาลฉงหยาง
ปี ค.ศ. 716 (ยุคราชวงศ์ถัง) หวังเหวยในวัย 17 ปี ได้เดินทางออกจากบ้านเกิดมายังเมืองหลวง (ฉางอานและลั่วหยาง) เพื่อศึกษาและเตรียมตัวสอบขุนนาง
ในวันเทศกาลฉงหยาง ตามธรรมเนียมโบราณ ครอบครัวจะมารวมตัวกัน เดินทางขึ้นที่สูง 登高 ดื่มเหล้าดอกเบญจมาศ และเอากิ่งต้นจูอวี๋ – พืชสมุนไพรชนิดหนึ่ง มาเสียบหรือประดับเพื่อปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและขอพรให้สุขภาพแข็งแรง
ท่ามกลางบรรยากาศเทศกาลที่รื่นเริงและผู้คนอยู่กันพร้อมหน้า หวังเหวย ซึ่งเป็นคนแปลกหน้าตัวคนเดียวในเมืองหลวงรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวและคิดถึงบ้านอย่างจับใจ จึงถ่ายทอดความรู้สึกออกมาเป็นบทกลอน
九月九日 วันที่ 9 เดือน 9 คือ เทศกาลฉงหยาง มีธรรมเนียมการขึ้นเขา ปักใบจูอวี๋ และดื่มเหล้าดอกเบญจมาศ
忆 คือ ความคิดถึง
ซานตง 山东 ไม่ได้หมายถึงมณฑลซานตงในปัจจุบัน แต่หมายถึง แถบตะวันออกของภูเขาฮวาซาน 华山以东 ซึ่งเป็นบ้านเกิดของหวังเหวยที่ เมืองผูโจว 蒲州 (ปัจจุบันคือเมืองย่งจี้ มณฑลซานซี)
兄弟 คือ พี่น้อง
