Author: Admin

บทกวีสองบทว่าด้วยการกินลิ้นจี่ 食荔支二首 คือ บทกวีสี่บรรทัดเจ็ดอักษรชุดหนึ่งที่เขียนโดย ซู่ซือ นักปราชญ์แห่ง ราชวงศ์ซ่งเหนือ ซูซื่อเขียนขั้นในปีที่สามแห่งรัชสมัยเส้าเซิง (ค.ศ. 1096) บทกวีใช้ฤดูใบไม้ผลิทั้งสี่ฤดูในภูเขาหลัวฟู่เป็นฉากหลังเพื่อพรรณนาถึง ความอุดมสมบูรณ์ของ ลิ้นจี่ลูกพลับและผลผลิตอื่นๆ และแสดงถึงการปรับตัวและการเปิดใจรับ ชีวิต ในหลิงหนาน ซูซื่อ แต่งบทกวีนี้ในตอนที่เขาถูกเนรเทศให้ไปรับราชการที่เมืองฮุ่ยโจว ทางตอนใต้ของจีน แม้ชีวิตจะยากลำบากและอยู่ไกลบ้านเกิด แต่เขากลับมองโลกในแง่ดีและชื่นชมความอุดมสมบูรณ์ของอาหารการกินในท้องถิ่น โดยเฉพาะ ลิ้นจี่ ที่หวานอร่อย จนทำให้เขาลืมความทุกข์ใจจากการถูกเนรเทศไปเสียสิ้น บทกวีสองบทเกี่ยวกับการกินลิ้นจี่ ศาลาตะวันออกของนายกเทศมนตรีเมืองหุยโจวมีศาลเจ้าของอดีตอัครมหาเสนาบดีเฉินเหวินฮุยตั้งอยู่ ใต้ศาลามีต้นลิ้นจี่ที่อัครมหาเสนาบดีปลูกไว้ ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า “ต้นไม้ของแม่ทัพ” …