เมื่อลมวสันต์พัดผ่านเข้าสู่เดือน 4 ตามปฏิทินจีนในประเทศจีนจะเข้าสู่ช่วงเวลาที่ดอกไม้เบ่งบานงดงามที่สุด
ดอกโบตั๋น และดอกเสาเย่า ถือเป็นดอกไม้ประจำฤดูกาล
ในการแสดง เฮ่อฮัวเสิน 贺花神 ทางช่อง CCTV ซึ่งกล่าวถึงเทพธิดาดอกไม้ทั้ง 12 เดือน ได้กล่าวถึงดอกไม้ ประจำเดือน 4 ของจีน ซึ่งเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ต้นฤดูร้อนของจีน
หญิงสาวในชุดฮั่นฝูสีส้มสดใสประหนึ่งตัวแทนของ หยางกุ้ยเฟย สตรีผู้มีความงามล่มเมืองแห่งราชวงศ์ถัง ผู้ซึ่งมักถูกเปรียบเปรยความงามกับความหรูหราของดอกโบตั๋น
บทกวี ชิงผิงเตี้ยว 清平调 ถือเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกที่โด่งดังที่สุดของ หลี่ไป๋ กวีเอกสมัยราชวงศ์ถัง ซึ่งได้รับการยกย่องว่าพรรณนาความงามของสตรีได้สละสลวยที่สุดในประวัติศาสตร์วรรณกรรมจีน
บทที่ 1
云想衣裳花想容，春风拂槛露华浓。
若非群玉山头见，会向瑶台月下逢。
Yún xiǎng yīshang huā xiǎng róng, chūnfēng fú kǎn lùhuánóng.
Ruòfēi Qúnyù shāntóu jiàn, huì xiàng Yáotái yuèxià féng.
เมฆาคะนึงถึงพัสตรา บุปผาคะนึงถึงพักตร์ ลมวสันต์ลูบไล้ขอบระเบียงหยาดน้ำค้างพร่างพราว
หากมิได้พานพบ ณ ยอดเขาฉวินอวี้ (ที่สถิตเทพธิดา) ก็คงได้พบพานกันใต้แสงจันทร์ ณ แท่นหยกเหยาไถ
บทที่ 2
一枝红艳露凝香，云雨巫山枉断肠。
借问汉宫谁得似，可怜飞燕倚新妆。
Yī zhī hóng yàn lù níng xiāng, yúnyǔ Wūshān wǎng duàncháng.
Jièwèn Hàn gōng shéi dé shì, kělián Fēiyàn yǐ xīn zhuāng.
ดอกไม้แดงงามหยาดเยิ้มต้องน้ำค้างส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ความรักลึกซึ้งที่เขาอูซาน (ในตำนาน) กลายเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์
ขอย้อนถามว่าในวังหลวงยุคฮั่นจะมีผู้ใดงามเทียบเคียงนางได้ แม้แต่ “เจ้าเฟยเยี่ยน” ผู้เลื่องชื่อยังต้องแต่งกายชุดใหม่จึงจะงามพอเปรียบได้
บทที่ 3
名花倾国两相欢，长得君王带笑看。
解释春风无限恨，沉香亭北倚阑干。
Mínghuā qīngguó liǎng xiāng huān, zhǎng dé jūnwáng dài xiào kàn.
Jiěshì chūnfēng wúxiàn hèn, Chénxiāng tíng běi yǐ lángān.
บุปผาเลิศล้ำและโฉมงามล่มเมืองต่างมอบความสำราญให้แก่กัน จนองค์ฮ่องเต้ทอดพระเนตรด้วยรอยแย้มพระสรวลอยู่มิวางตา
ช่วยปัดเป่าความทุกข์ระทมในใจให้มลายสิ้นไปกับสายลมวสันต์ ขณะที่นางประทับยืนพิงระเบียงอยู่ทางทิศเหนือของศาลาเฉินเซียง
