บทกวีสองบทเกี่ยวกับดอกบ๊วยในสวนบนภูเขา โดย หลินปู 林逋
บทกวีสองบทเกี่ยวกับดอกบ๊วยในสวนบนภูเขา โดย หลินปู กวีในสมัยราชวงศ์ซ่ง หลินปูเป็นนักพรตผู้มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์ซ่ง ในวัยหนุ่ม เขาเดินทางไปทั่วภูมิภาคเจียงหวย หลังจากอายุสี่สิบปี เขาใช้ชีวิตอย่างสันโดษริมทะเลสาบซีหูในหางโจวและสร้างที่พักบนเกาะกู่ซาน เขารักดอกบ๊วยและนกกระเรียน และกล่าวว่าเขาถือว่าดอกบ๊วยเป็นภรรยาและนกกระเรียนเป็นลูก ๆ เขาเขียนบทกวีเกี่ยวกับดอกบ๊วยมากมายตลอดชีวิต และบทกวีชุดนี้เป็นสองบทที่โด่งดังที่สุดในบรรดาบทกวีเหล่านั้น 山园小梅二首 – 林逋 其一众芳摇落独暄妍，占尽风情向小园。疏影横斜水清浅，暗香浮动月黄昏。霜禽欲下先偷眼，粉蝶如知合断魂。幸有微吟可相狎，不须檀板共金樽。 其二剪绡零碎点酥乾，向背稀稠画亦难。日薄从甘春至晚，霜深应怯夜来寒。澄鲜只共邻僧惜，冷落犹嫌俗客看。忆着江南旧行路，酒旗斜拂堕吟鞍。 บทที่ 1 (其一) มวลบุปผาร่วงโรยมีเพียงดอกเหมยที่เบ่งบานสดใสอยู่ลำพัง มันครอบครองความงดงามทั้งหมดในสวนเล็กๆ แห่งนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว เงากิ่งก้านโปร่งบางทอดไขว้สลับไปบนผิวน้ำที่ใสสะอาดและตื้นเขิน กลิ่นหอมจางๆ ลอยล่องอบอวลท่ามกลางบรรยากาศยามดวงจันทร์ขึ้นในม่านมัว นกในฤดูหนาวอยากจะโผลงมาเกาะแต่ก็แอบชายตาชมด้วยความหลงใหลเสียก่อน เหล่าผีเสื้อหากได้รับรู้ความงามนี้ก็คงจะใจสลายด้วยความตราตรึง …
บทกวีสองบทเกี่ยวกับดอกบ๊วยในสวนบนภูเขา โดย หลินปู 林逋 Read More
